چشات آرامشی داره که تو چشمای هیشکی نیست

میدونم که توی قلبت به جز من جای هیشکی نیست

چشات آرامشی داره که دورم میکنه از غم

یه احساسی بهم میگه دارم عاشق میشم کم کم

تو با چشمای آرومت بهم خوشبختی بخشیدی

خودت خوبی و خوبی رو داری یاد منم میدی

تو با لبخند شیرینت بهم عشق و نشون دادی

تو رویای تو بودم که واسه من دست تکون دادی

از بس تو خوبی میخوام باشی تو کل رویاهام

تا جون بگیرم با تو باشی امید فرداهام

چشات آرامشی داره که پابند نگات میشم

ببین تو بازی چشمات دوباره کیش و مات میشم

بمون و زندگیمو با نگاهت آسمونی کن

بمون و عاشق من باش بمون و مهربونی کن

من میرم واسه همیشه عشق من

این دل تنهام واست تنگ میشه عشق من

حیف اون چشمات که اشک بریزن عشق من

این دل تنهام واست تنگ میشه عشق من

من میرم به خاطر هر دو تامون

فراموش کن تموم خاطره هامون

بذار تا راحت ازت جدا بشم برم

شگون نداره اشک بریزن چشامون

دردت به جونم گریه نکن آروم جونم گریه نکن

بذار تا راحت جدا بشیم مهربونم گریه نکن

عشقت بمیره گریه نکن گریم میگیره گریه نکن

اشکاتو پاک کن و بذار برم دیگه دیره گریه نکن

هنوزم راه برگشتن به روز روشن و دارم

اگه از این شب تاریک یه جوری دست بردارم

هنوزم رد پای من تو برفای زمستونه

شاید بازم امیدی هست که برگردم به اون خونه

کمک کن سایه ی وحشت جوونیمو قرق کرده

دلم بی لمس عشق تو همش این گوشه بغ کرده

توی تاریکی مطلق یه روزی راهو گم کردم

کمک کن با صدای تو به دنیای تو برگردم

یه راهی پیش روم واکن دوباره فکر آغازم

میخوام پیروز شم اینبار به این دشمن نمیبازم

از این دوری از این زندون از این زنجیر بیزارم

چه کاری با خودم کردم چرا سر در نمیارم

بسه دیگه حرفی نزن هیچی بم نگو و برو

حرف حرف تو شد آخرم دیگه نمیخوامت تو رو

برو دیگه بام لج نکن درم پشت سرت ببند

اینقدر به خودت نرس اینقدر بی خودی نخند

تو دنبال ستاره ای من آسمون پر ابرم

ایندفعه دیگه شوخی نیست پر شده کاسه ی صبرم

برو اسم منم نیار برو مرگ و شیون یه بار

برو تا هوا روشنه این خونه خونه ی منه

هنوز نرفتی دلگیرم تو بمون من خودم میرم

میرم و از دلم امشب انتقامم و میگیرم

خودت میدونی این خونه یا جا تو یا جای منه

من میرم آخه این غمها پشت منو نمیشکنه

بعد از یه عمری جون کندن خوب جواب منو دادی

از همین لحظه که رفتم تو تو این خونه آزادی

ایندفعه موقع رفتن بغضم دیگه نمیشکنه

لج نکن اونو دور نریز اون خرت و پرتای منه

هر چی تو خونه است مال تو اون چار تا عکسم مال من

تو چی میفهمی از دلم چی میدونی از حال من

ریشه ی زندگیم خشکید بزن بکن از بیخ و بن

این کبریت این تو این خونه هر کاری میکنی بکن

من رو عکسامون حساسم خط نکش روی احساسم

حلقه تم میبرم آخه تو خودت خریدی واسم

هی بخند لجم و درآر من رفتم خوش به حال تو

من دیگه رنجیدم ازت این خونه بی من مال تو

تو شبهام بعد تو قطعا" نه ماهی هست نه مهتابی

همش به فکر اینم تو تو آغوش کی میخوابی

از بس چشمای تو چرخید من از چشم تو افتادم

مقصر من بودم آره زیاد بال و پرت دادم

شبا بی تاب و بیدارم تو آرومی تو در خوابی

شبم تاریک و خاموشم تو خورشیدی که میتابی

یخم سردم زمستونم تو گرمای تابستونی

کویرم خشک و لب تشنه تو سبزی سبز تو بارونی

منم بی پر و بال خسته تو اما اوج پروازی

منم شعر فراموشی تویی که نغمه پردازی

منم محتاج یک آغاز به فکر لحظه ی پرواز

که با تو همسفر باشه با تو همساز و هم آواز

بساز با من نترس از من نترس از سردی دستام

بخون با من بگو با من که با تو راهی فردام

به من معنی بده با عشق منو با عشق احیا کن

توی زندون تنهایی در و پنجره ای وا کن

به این دنیای بی رنگم بزن نقشی بده رنگی

که دلگیرم و افسرده از این دنیای بی رنگی

در کدوم گلستون میشه تو رو دید

از کدوم مسافر حالتو پرسید

رفتم و رفتم تا به شهر گل رسیدم

گشتم و گشتم مثل تو گلی ندیدم

گل ابریشمی من گل ابریشمی من

در کدوم ترانه میشه سرودت

کدوم زمستون داره راز سکوتت

بذار تا من ببارم رو دامن تو

تا که بهارون بشه پیراهن تو

گل ابریشمی من گل دوست داشتنی من

زنده کردی عشق و در من گل ابریشمی من

مستم و مستم تا که مستم از تو هستم

هستم و هستم با بوی تن تو مستم

چقدر خوبه که تو هستی چقدر خوبه تو رو دارم

چقدر خوبه که از چشمات میتونم شعر بردارم

تو که دلواپسم میشی همه دلواپسیم اینه

شاید این واسه تو زوده یا شاید واسه من دیره

واست زوده بفهمی من چرا آواره ی دردم

واسم دیره از این خلوت به شهر عشق برگردم

واسم دیره پشیمون شم چه خوبه با تو شبگردی

واست زوده بفهمی که چه کاری با خودت کردی

نه اینکه بی تو ممکن نیست نه اینکه بی تو میمیرم

به قدری مسری حالت که دارم عشق میگیرم

همه دلشورم از اینه که عشق اندازه ی آهه

تو جوری عاشقی کن که نفهمم عشق کوتاهه

توی قفس نشستن بازم دو تا قناری

یاد تو افتادم و اون عکس یادگاری

یادت میاد میگفتی برای من میمیری

خدا رو شکر زنده ای اما دوسم نداری

قناری ها میخونن واسه دل من و تو

از لحنشون چه پیداست قصه ی بی قراری

تو قفسن ولیکن باز یه کمی میترسن

یه وقتی از راه بیاد پرنده ی شکاری

چطوره مثل خودت که آومدی سراغم

منو نشونه رفتی با تیر کمون زاری

گفتی یه عصر پاییز که برگا سرخ و زردن

میریم کنار دریا میریم قایق سواری

حالا چقدر گذشته از اون روزای رنگی

سخته که دیگه انگار اسم منو بیاری

قرار آخر ما یه روز پاییزی بود

مونده هنوز روی پنج اون ساعت دیواری